Lata 60 moda damska – styl, ikony i najważniejsze trendy

Moda damska lat 60. to przede wszystkim minispódniczka, geometryczne wzory, spodnie cygaretki i odważny styl hippisowski, które zerwały z konserwatyzmem poprzedniej dekady. Stała się ona manifestem wolności, inspirowanym ruchem młodzieżowym i rewolucją obyczajową. Więcej o najważniejszych ikonach i trendach przeczytasz w naszym artykule.

Co wyróżniało modę lat 60.?

Dekada ta odrzuciła sztywne gorsety i długie suknie, przynosząc rewolucję w sposobie ubierania. Kobiecy styl lat 60. opierał się na trzech równoległych nurtach – elegancji odziedziczonej po latach 50., młodzieżowym buncie spod znaku Swinging London oraz kontrkulturowej estetyce hippisowskiej. Każdy z tych kierunków miał własne ikony i charakterystyczne elementy garderoby.

Jednym z przełomowych zjawisk był Swinging London, czyli fenomen kulturowy skupiony wokół młodego pokolenia i jego pragnienia zmian. Mary Quant, projektantka prowadząca butik Bazaar przy King’s Road, stała się głosem nastolatek, które nie chciały już wyglądać jak ich matki. To właśnie jej przypisuje się wprowadzenie do mody spódnicy mini – stroju, który wywołał szok, ale błyskawicznie zdobył ogromną popularność.

Swing London to jednak nie tylko minispódniczki. Kolejną ważną postacią była Barbara Hulanicki, która stworzyła markę Biba, oferującą modne ubrania w przystępnych cenach. W jej sklepie można było znaleźć sukienki mini, welurowe garnitury, oversize’owe okulary i buty na platformach. To właśnie takie projekty przyciągały ówczesne gwiazdy rocka i filmu.

Pod koniec dekady środek ciężkości mody przesunął się w stronę stylu hippisowskiego. Spódnice wydłużyły się do połowy łydek, a nawet do długości maxi, pojawiły się frędzle, barwienie tie-dye i opaski na głowę. Był to czas, gdy harmonia z naturą i sprzeciw wobec konsumpcjonizmu przełożyły się na swobodne, naturalne tkaniny i ręcznie wykonaną odzież.

Kto był ikoną stylu lat 60.?

W pierwszej połowie dekady tytuł modowej inspiracji zdobyła Jackie Kennedy. Jej znakiem rozpoznawczym były garsonki ze spódnicą, kapelusze typu pillbox i perły. Pierwsza Dama Stanów Zjednoczonych wyznaczała kierunek elegancji, w którym dominowały stonowane barwy, ołówkowe spódnice i sukienki o linii A.

Podobną wrażliwość prezentowała Audrey Hepburn. Choć na początku lat 60. zachwycała w wieczorowych kreacjach od Huberta de Givenchy’ego, z czasem jej styl ewoluował. Zaczęła nosić krótkie sukienki o intensywnych kolorach i sięgać po okulary przeciwsłoneczne w duchu space age. Jej codzienne zestawy to przede wszystkim spodnie cygaretki, przylegający do ciała golf i skórzane mokasyny.

Rewolucję obyczajową doskonale obrazuje sylwetka Jane Birkin. Aktorka najczęściej wybierała męskie koszule, oversizowe swetry i spodnie dzwony, podkreślając beztroską swobodę. Rozsławiła torebki-koszyki, a jej nonszalancka postawa oczarowała Serge’a Gainsbourga. Właśnie ta sława sprawiła, że dom mody Hermès zainspirował się jej wizerunkiem, tworząc jedną z najbardziej rozpoznawalnych torebek w historii.

Nie można pominąć także Brigitte Bardot i Twiggy. Francuzka wprowadziła do mody wysokiego, roztrzepanego koka, fryzurę typu „beehive” i mocne smokey eyes, a także podkreślający ramiona biustonosz-bardotkę. Brytyjska supermodelka zaś – dzięki geometrycznemu bobowi i gęstym, podkreślonym rzęsom – stała się twarzą Swinging London. Jej wizerunek, uwielbiany przez Andy’ego Warhola, rozprzestrzenił się po całym świecie.

Jakie ubrania noszono w latach 60.?

Sercem garderoby stała się spódnica mini, będąca symbolem wyzwolenia seksualnego kobiet. Równolegle z nią popularność zdobyły spodnie culotte, które przestały być męską domeną, oraz prosto skrojone sukienki pudełkowe. Nowe materiały – takie jak akryl, poliester czy połyskujące PCV – pozwalały na tworzenie niespotykanych wcześniej fasonów.

Wśród ulubionych krojów znalazły się także sukienki typu shift i babydoll. Te pierwsze, lekko dopasowane w górze, o prostym kształcie i bez rękawów, doskonale komponowały się z geometrycznymi wzorami. Drugie natomiast – luźne w talii i bardzo krótkie – stały się symbolem buntu i wygody, którą kobiety przedkładały nad podkreślanie sylwetki.

W chłodniejsze dni królowały wełniane i winylowe płaszcze. Ten drugi typ chętnie nosiła Twiggy, a projektanci pokroju Pierre’a Cardina i André Courrègesa sięgali po nowoczesne tworzywa, takie jak nylon, lurex czy spandex. W ich futurystycznych kolekcjach pojawiły się słynne trapezowe sukienki i go-go boots, a motywem przewodnim stała się fascynacja kosmosem.

Pod koniec dekady na plan pierwszy wysunęły się elementy charakterystyczne dla estetyki hippisowskiej. Spodnie dzwony, hinduskie kamizelki, koszulki tie-dye i trencze zamszowe zastąpiły kubełkowe żakiety i dopasowane garsonki. Coraz częściej sięgano po tuniki, kimona i dłuższe spódnice o kwiecistych wzorach.

Jak dodatki i materiały zdefiniowały lata 60.?

Osobowość stroju budowały wyraziste akcesoria. Francuski beret, chusty na głowę i kapelusze o szerokim rondzie stały się stałym punktem stylizacji. Brigitte Bardot uczyniła z beretu swój znak rozpoznawczy, a Jean Shrimpton sięgała po duże okulary przeciwsłoneczne i kapelusze, tworząc delikatniejszą, ale wciąż nowoczesną wersję miejskiego szyku.

Obok beretu furorę robiły także kocie okulary, kolorowe rajstopy i buty z kwadratowymi noskami. Kozaki – często skórzane i sięgające za kolano – noszono nawet latem, zestawiając je ze spódnicą mini i kowbojskim kapeluszem. Niektóre kobiety decydowały się na baleriny w stylu mary janes, które podkreślały młodzieńczy charakter stylizacji.

W drugiej połowie dekady do akcesoriów dołączyły dodatki związane z kontrkulturą. Paciefki, okulary lenonki i pióra stały się nieodłącznym elementem festiwalu Woodstock. Z czasem te akcenty zaczęły przedostawać się do mody ulicznej, tworząc eklektyczny miks inspiracji.

W latach 60. moda po raz pierwszy została podporządkowana nastolatkom, które zamiast naśladować dorosłych, same wyznaczały to, co nosi się na ulicach. Był to moment, gdy centrum światowego stylu przeniosło się z Paryża do Londynu.

Rola tkanin syntetycznych

Upowszechnienie nowych tworzyw, takich jak akryl czy poliester, zbiegło się z poszukiwaniem ubrań łatwych w pielęgnacji. Płaszcz winylowy stał się jednym z symboli tamtej epoki, a odzież z nylonu czy spandexu pozwalała na kreowanie form inspirowanych erą kosmiczną.

W estetyce space age królowały srebrzyste błyski i proste, geometryczne formy. Kolekcja „Space Age” André Courrègesa z 1964 roku zaproponowała minimalizm, odrzucenie podkreślania talii oraz eksperymenty z nowoczesnym obuwiem i hełmami.

Haftowane sukienki i wzory psychodeliczne

Obok futurystycznej gładzi rozwijał się nurt dekoracyjny. Haftowane sukienki, bogate w kwieciste wzory i nawiązania do kultury ludowej, oferowały oddech od miejskiego minimalizmu. Wzory psychodeliczne, inspirowane sztuką op-art, zdobiły spódnice, bluzki i płaszcze, nadając im dynamiczny, kontrastowy wyraz.

Harmonijnie łączyły się one z trendami z Wschodu – wzornictwo paisley, tuniki i koraliki podbijały garderoby zarówno nastolatek, jak i dojrzałych kobiet. Ten przenikający się miszmasz wpływów najlepiej oddawał ducha dekady.

Jak dziedzictwo lat 60. powraca we współczesnej modzie?

Charakterystyczne fasony z tamtej epoki pojawiają się cyklicznie w kolekcjach współczesnych projektantów. Dom mody może dziś zaproponować sukienkę o linii A z wyrazistym nadrukiem, a marki streetwearowe sięgają po dzwony i okulary lenonki. To dowód na to, że rewolucja zapoczątkowana przez Mary Quant i Barbarę Hulanicki wciąż ma się dobrze.

Równie ważny co same ubrania jest duch tamtej epoki. Lata 60. przyniosły emancypację, odrzucenie sztywnych reguł i odwagę w wyrażaniu siebie. Współczesna moda, stawiająca na inkluzywność i autentyczność, w dużej mierze czerpie właśnie z tamtej mentalności.

W Polsce w okresie PRL-u trendy docierały z opóźnieniem i w okrojonej formie, jednak i tutaj pojawiły się spódniczki mini oraz inspiracje stylem hippie. Kobiety przerabiały ubrania samodzielnie, a proste fasony – spódnica ołówkowa, marynarka – dominowały w codziennych stylizacjach.

Styl hippisowski wprowadził do mody nie tylko spodnie dzwony i frędzle, ale przede wszystkim świadomość, że ubranie może być manifestem przeciwko wojnie i konsumpcjonizmowi. Dziś ta idea wraca w nurtach zrównoważonej mody.